Atzera begira...

Sentitzen dut nire kideari protagonismoa kentzea, zera esan nahi dut, berak ere gaur idatzi duela, eta honen azpian dagoela.

Baina buruari bueltak emateari uzten ez diodan egun horietako bat da gaur, eta ez naiz aurkitzen ez ixilik, ez geldi egoteko egoeran, aurrera begiratzea goxoa egiten baitzait aste honen hurrengo hiru egunei dagokienean, baina atzera begiratzea ere gustoko dut. Batzutan, segun eta zer ikusten dudan, atzera botatzen dut gogo hau eta errealitaterik gordinena den orainera bueltatzen naiz. Hala ere, badaude iraganean pozten eta betetzen nauten gauzak, eta gerorako ere itxaropenak ematen dizkidatenak. Horregatik bultzatu dut azpira abesti ezin poetikoago hori.

Begiak zabaltzerakoan, dena ikusten dudanean, hainbat motatako jendea ikus dezaket. Ez da inolako doaia, edozeinek egin dezake. Gauza jartzea da. Horrela ikus ditzaket euren kasa eta eurendako bizi direnak (aupa eurak), besteen bizkarretik baina eurendako bakarrik bizi direnak (ez dira gutxi), eta besteekin eta besteendako bizi direnak. Aupa eurak. Ez dakit zergatik den hau, ez dut ezagutzen jarrera honen indar eragilea. Ez dakit euren buruekin hobeto sentitzen direlako egiten duten, ez dakit zerbait espero duten bueltan, ez dakit, egia esan... baina berdin dit.

Besteengatik, norberarentzat momentu alai bat izan litzatekeena alde batera utzi, hura laguntzeko. Beti eskatzen ibili beharrean, beti ematen dabilenari eskaini. Besteekin eztabaida bat, naiz eta izan litekeen txikiena, izan duenarengana joan eta lasaitu. Norbait bakarrik dagoenean, laguntasuna eskeini. Eta hura horrek, eskertuko du.

Horrelako gauzak ikusten ditudanean, lo geratzen naiz iraganari begira... esnatzerakoan, orainean, eskertu egiten dut jakitea, geroan ere horrelakoa den jendea hor egongo dela.

Pan duro

Gaur musikari txoko bat, merezi do, entzun!

PAN DURO (Marea + Fito)
Arrugas que son surcos con retoños tiernos,
livianas como son los fardos de cargar los sueños
que tragan ruedas de molino y se les ven todos los huesos,
que saben que sus años tienen más de cuatro inviernos,

silencio por el techo, por los platos llenos,
silencio bañado en sudores de los jornaleros,
el sol lo han hecho sus jirones,
que saben lo que vale un beso,
que no quieren llevar los nombres de sus carceleros,

¿qué saben las tripas de puños cerrados?,
saben que las riegan los amargos tragos,
saben todo y más de tenerse en pie,de la soledad,
saben porqué está siempre duro el pan,

monedas de tan sucias tan desdibujadas,
odioso tintineo en manos encalladas,
y son las patas de sus mulas si el látigo se llama hambre
las dueñas de caminos que no son de nadie,

cerrojos al antojo de la poca hondura,
abiertos para dar paso a las herraduras
que dejan huellas que los guían para volver a desquitarse,
para no tener que rasgarse más las vestiduras.
http://www.goear.com/listen.php?v=3abb102